January 4th 2012

અંતર

અંતર ન રહે સ્વજનો થી
કદી ય અંતર થી.
ભલે વસે સૌ જોજનો દુર,
તોય કદી ના અંતર, અંતર થી.

કદી કો સાવ નજદીક ને
પુરાય ના અંતર કદી,
ભલે નજરો થી ઓઝલ
છલકાય જાય અંતર કદી.

રહી જાય રાત અધુરી,
ને રહી જાય વાત અધુરી.
રોક્યું રોકાય ના જો હૈયું,
તો વહી જાય વાત અંતર થી.

વહેતી નદી ના કિનારા બે,
રહે સામ સામે તોય અંતર,
જો હો ચાહત, ને બસ વિશ્વાસ
એક પુલ મિટાવે એ અંતર.

અંતર ન રહે સ્વજનો થી
કદી ય અંતર થી,
એક જ્યોત ઝગમગે
શ્ર્ધ્ધા ને પ્રેમ ની અંતર થી.

શૈલા મુન્શા. તા ૦૧/૦૪/૨૦૧૨

December 14th 2011

વીતેલાં વર્ષો

વીતેલાં વર્ષો યાદો નો થાળ ભરી જાય
રહી જે પળ બાકી, હિસાબ આપી જાય.

વર્ષોની બાદબાકી ને જીવન નો ગુણાકાર
બસ એક પળ, મસ્તીનો ખુમાર આપી જાય.

વર્ષ એક ઉમેરાય, ને જીવન ઘટતું જાય
દેખાય હાથવેંત મા, ને તાળી આપી જાય.

અમાસ સમ અંધકારમાં વલોવાતી જીંદગીને
નીતારી હળાહળ ખુદ, અમૃત કુંભ આપી જાય.

નફા તોટાનો હિસાબ મંડાય માનવી ના વહીખાતામાં
કરેલાં સત્કર્મો, મરણ બાદ પણ નામના આપી જાય.

શૈલા મુન્શા. તા. ૧૨/૧૪/૨૦૧૧

November 7th 2011

મંઝિલ

રેખા હથેળીની બદલતી નથી કોઇ મંઝિલ,
ના હો હથેળી તોય બસ સલામત મંઝિલ.

સડક લાંબી યા ટુંકી, પહોંચે ના કદી મંઝિલ,
અડગ વિશ્વાસને દડમજલ, પહોંચાડે મંઝિલ.

આશ હૈયે ફુલની,ને ચુભ્યા કાંટા ન દિશે મંઝિલ,
જખમ એ વેદના ના, પહોંચાડશે જરૂર મંઝિલ.

ધુળ કચરાતી પગ તળે, નહિ કોઈ મંઝિલ
બની કોડિયું પાથરે ઉજાશ, પામે નિજ મંઝિલ.

ઓ માનવી!
ન બેસ ભરોસે નસીબને, ખુદ બનાવ મંઝિલ,
હામ બસ એવી, ખુદ ઢુંઢતી આવે તુજને મંઝિલ.

શૈલા મુન્શા. તા ૧૧/૭/૧૧

October 12th 2011

છણાવટ કોણ કરે

ભરમ બધાંય સંબંધ કેરા,
છણાવટ કોણ કરે?

કોણ પારકાં ને કોણ પોતીકાં,
છણાવટ કોણ કરે?

લીલેરી વનરાઈમાં ડાળ એક સુકી,
છણાવટ કોણ કરે?

બારે મેઘ ખાંગા ને તોય સાવ કોરાં,
છણાવટ કોણ કરે?

હોય પ્રિત સાચી ને પડે જો તિરાડ,
છણાવટ કોણ કરે?

મન, મોતી, ને કાચ ભાંગ્યા ના સંધાય,
ના ઈશ્વર, ના માનવી, કોઈની ના હામ.
છણાવટ કોણ કરે?

શૈલા મુન્શા. તા. ૧૦/૧૨/૧૧

September 9th 2011

ગોઠડી મંડાય

વહેતો આ વાયુ લઈ જાય વાત ને,
ગોઠડી મંડાય.

સરખી સહિયર, ઘાટ પનઘટ ને,
ગોઠડી મંડાય.

ભરી સભા પંખીઓએ ઝુલતા તારે ને
ગોઠડી મંડાય.

યૌવન ને પગથાર બસ મળે નજર ને,
ગોઠડી મંડાય.

ઝુલતા હિંડોળે રૂકમણિ સંગ કૃષ્ણ ને,
ગોઠડી મંડાય.

ઘડપણ ના આરે સાથી વિણ ઝુરતું હૈયું ને,
બસ ભીતર ગોઠડી મંડાય.

શૈલા મુન્શા. તા ૦૯/૦૯/૨૦૧૧

August 5th 2011

હૈયું

ગમ છુપાવી, છલકાવે ખુશી હૈયું
કંઈ કેટલા રાઝ છુપાવે આ હૈયું.

શ્રાવણ ની ઝરમર ને પિયુ પરદેશ
મિલન ની ઝંખના છુપાવે આ હૈયું.

ધન દોલત ને અમીરી ચારેકોર,
છુપાવે હાય ગરીબની આ હૈયું.

જીંદગાની ની સફરમા સુખ ને દુઃખ,
પહોંચવા મુકામે જગવતું હામ આ હૈયું.

દીઠો ન પ્રભુ પણ માનવતા ઠેર ઠેર
દીપ એ શ્રધ્ધા નો પ્રગટાવતું આ હૈયું.

શૈલા મુન્શા. તા. ૦૮/૦૫/૨૦૧૧

July 28th 2011

કોણ આ એકલું

ભરી મહેફિલ મા કોણ આ એકલું!
મસ્તી ના મહોલ મા કોણ આ એકલું?

આમ તો કહેવાય, જળ બિન પ્યાસી મીન.
લહેરાતા સાગર ની મોજ મહીં કોણ આ એકલું?

ઉદાસી મહીં ટપકે આંસુ એ તો સાવ સાચું!
પચાવી હળાહળ, રેલાવે સ્મિત કોણ આ એકલું?

પાનખરે ખરતાં પર્ણ એ તો ક્રમ કુદરતનો
ફૂટશે ફરી કુંપળ, સમજે બસ કોણ આ એકલું!

જ્વાળામુખી ની ટોચે બેઠો માનવી, આગ ચારેકોર
ઠારવા એ અગન છેડતું મલ્હાર કોણ આ એકલું!

શૈલા મુન્શા. તા. ૦૭/૨૮/૨૦૧૧

July 9th 2011

અમે બે બહેનો

નાનકડી આ બહેની મારી, લાગે સહુને વહાલી.
બાળપણની યાદો અમારી, એક શાંત ને બીજી તોફાની.

સવાર પડે કાંઈ આવતા વિચાર નવા, નિત કરતી તોફાન નવા
કદી કુદતી ઝાડ પરથી, ને કદી જખમ મસ્તકે,
ક્યાંક ટાંકા, ને ક્યાંક નિશાની, જીવન ભરની યાદ સુહાની.

લાડકી એ પપ્પાની, ને ખવડાવતી વઢ મમ્મીને,
રવિવારની બપોર, ને હાજરી પપ્પાની સાધતી એ તક મજાની
કાળા ભમ્મર વાળમાં તેલ સીંચતી મમ્મી ને કરતી એ ઉંહકારો
એક ઉંહકારે એના, બસ ઉઠતા પપ્પા સફાળા
કહેતા મમ્મીને, જરા ધીમે જરા ધીમે, બહુ દુઃખાય એને.
મમ્મી જાણતી, બહેની જાણતી, આ તો બધા નખરાં એના,
પપ્પાની દુલારી, પામવા લાડ કરતી એ ચાળા બધા.

નાનકડી એ બહેની મારી ક્યારે બની ગઈ મોટી
ગઈ મુજથી દુર પણ પામી સાથી મજાનો
સાથી પણ એવો, હસતાં મોઢે ઝીલ્યો ભાર સહુનો
હર મુસીબત, હર સંકટમા આપ્યો સાથ સહુનો.

આ છે કહાણી અમ બે બહેનો ની
જીંદગી વિતાવી રહી દુર એકબીજાથી સદા,
કર્મ સંજોગે મળ્યા પાછાં, તો વિતાવીશું હર દિન ખુશીમા સદા.

પ્રાર્થના બસ એટલી જ નીકળે અંતરથી
હસતી ને રમતી રહે જોડલી પારૂલ જશુની
સદા રહે સલામત ને ખુશહાલ ને રહે,
જીવનની સફર મા સદા એકબીજા નો સાથ.

(સ્વાગત તમારૂં ફરી હ્યુસ્ટનમા.)

શૈલા- પ્રશાન્ત. તા.૦૭/૦૯/૨૦૧૧

June 27th 2011

ધબકે છે

કોઈ રાહ બની, તો કોઈ રાઝ બની ધબકે છે.
સાચું પુછો તો જીવન મહીં સહુ આશ બની ધબકે છે.

કોઈ નિરાધાર, તો બને વળી કોઇ આધાર સ્તંભ,
કોણ જાણે કોણ કોની હામ બની ધબકે છે.

ભબુકતો જ્વાળામુખી ભીતર ને સપાટી સમતલ,
ઠારવા અગન ન જાણે કોણ અમીધાર બની ધબકે છે.

વહોરાય કરવતે વૃક્ષ ને વહોરાય શબદે માનવી,
ચીરીને છાતી ધરાની કોણ કુંપળ બની ધબકે છે.

માનો તો સંગીત નહિતર કોલાહલ આ જીવન,
જમનાને તીર કોણ બંસરીના સુર બની ધબકે છે.

પામર થી પરમ તત્વને પામવા ઝુઝે માનવી!
ના કોઈ ભાન, જીવ મહીં ઈશ આતમ બની ધબકે છે.

શૈલા મુન્શા. તા ૦૬/૨૭/૨૦૧૧.

May 27th 2011

કોઈ ભીંતેથી આયના ઉતારો

કોઈ ભીંતેથી આયના ઉતારો
કે નજરૂં ના નુર ઝાંખા પડે

કોઈ ટોડલે થી તોરણ ઉતારો
કે શરણાઈઓ ના સુર ધીમા પડે

કોઈ મેડીએ થી માણ ઉતારો
કે તાલ મંજીરા ના ઓછા પડે

કોઇ હૈયા ના ગુમાન ઉતારો
કે જીવતર ના ઝેર ઓછા પડે

કોઈ ભીંતેથી આયના ઉતારો
કે ઓરતા જુવાની ના ઓછા પડે.

શૈલા મુન્શા. તા ૦૫/૨૭/૨૦૧૧

« Previous PageNext Page »
Type in
Details available only for Indian languages
Settings Settings reset
Help
Indian language typing help
View Detailed Help