કાવ્યો
Archived Posts from this Category
દ્રષ્ટિ
Posted by shailamunshaw on 04 Mar 2008 | Tagged as: કાવ્યો
કરે ઈશારો આંખડીને સમજી જાય મન
બને નજર તીરછી ગોરીની ને,
ઘેલાં બને સહુ જન.
આંખો આંખોની ભાષામા નહિ શબ્દોનુ કોઈ કામ
ભલે કહેવાય પ્રેમ આંધળો,
પણ દિઠા વિના નવ થાય પ્રેમ.
દિઠા વગરના આર્શિવાદે,
બની દ્રૌપદી પાંચ પતિ તણી ભર્યા,
ને છતી આંખે બન્યો દુર્યોધન આંધળો
થયો યુગસંહાર, રચાયું મહાભારત એ કારણે.
પડી કુદ્રષ્ટિ રાવણ કેરી સીતા પર
થયો લંકાકાંડ ને રચાયું રામાયણ એ કારણે.
દ્રષ્ટિ દ્રષ્ટિમા બહુ ભેદ ભાઈ
કોઈને લાગે જગ મિથ્યા, ને કોઇને નવચેતના નો સ્રોત.
પડે જો અમી દ્રષ્ટિ જગતનિયંતા કેરી,
બને આ જગ ખુદ એક સ્વર્ગ.
શૈલા મુન્શા ૩/૨/૨૦૦૮
ષષ્ટીપૂર્તિ
Posted by shailamunshaw on 10 Feb 2008 | Tagged as: કાવ્યો
વિશ્વદિપ નામ તમારુ, વિશ્વના દીપ બની રહો
ઊજાળ્યુ જિવન જેમ પ્રેમે જીવી, જગને ઊજાળી રહો
વર્ષો વિત્યા પરદેશ તણી ભૂમિ પર,
કિંતુ હ્રદયે હમેશ દેશપ્રેમ ભર્યો
તત્પર સદા થાવા મદદરુપ સર્વને.
જીંદગી ની સફરમા સાથ રેખા તણૉ સાંપડ્યો
જીવન બાગ મહેકી ઊઠ્યો દિપ્તી આશિષ તણા કલરવે
સોનામા સુગંધ ભળી રાજીવ તણા આગમને.
વટવૃક્ષ વિસ્તરતું ગયું જીવન તણું
બન્યા દાદાજી બે પુષ્પકળી ના આગમને
ખીલતી રહી કળી વધતો રહ્યો ઉમંગ હૈયે.
આજ સંધ્યા સલુણી તમ ષષ્ટીપુર્તિ તણી
ખુશાલી આપની, બની સર્વ પરિવાર જનો તણી
જોડાયા સર્વ મિત્રો સ્નેહીજનો કરી કામના દિર્ઘાયુ તણી.
શૈલા મુન્શા (૨/૧૮/૨૦૦૬)
વિશ્વદિપ ભાઈ ની ષષ્ટીપુર્તિ ઉજવણી પ્રસંગે લખાયેલ કાવ્ય
પ્રેમ
Posted by shailamunshaw on 06 Feb 2008 | Tagged as: સંકલન, કાવ્યો
પ્રેમ કાંઇ ત્રાજવે તોળાતો નથી,
એ તો બસ થઈ જાય છે.
કર્યા દિદાર તારા જે ઘડી
બે ઘડી મિલન ની આશમા,
કાંઇક ઘડીઓ વહી જાય છે.
ન નડે ઉમર નો તકાજો ન ભાષાની ભૂતાવળ
નજરું મળી ન મળી ત્યાં હૈયું હરખાય છે.
ક્યાં નડે છે એને સ્થળ કાળ ની સીમા
ઘંટડી રણકે જ્યાં ફોન ની,
ઘંટારવ થઈ જાય છે.
થયો ઘંટારવ મળ્યા જે ક્ષંણે, બન્યા સાથી જીવનભરના
મહેકી ઊઠ્યો જીવનબાગ બે માસુમ ફુલોના સથવારે.
ન તોળવાની જફા ના કાંઇ લેખાજોખા
પ્રેમ તો એ જે દિનરાત બસ વધતો જાય છે.
પ્રેમ કાંઇ ત્રાજવે તોળાતો નથી
એ તો બસ થઈ જાય છે.
શૈલા મુન્શા (૨/૫/૦૮)
યાદ છે
Posted by shailamunshaw on 21 Jan 2008 | Tagged as: કાવ્યો
યાદ છે મને એ ઘર જ્યાં હું જન્મી,
જ્યાં સૂરજ ના કુમળા કિરણો
ભરતા ઉજાશ મુજ નયનોમા
યાદ છે મને એ માનો પ્રથમ સ્પર્શ,
જેને જગવી ચેતના મુજ જિવનમા
પાઈને અમૃત રસ
યાદ છે મને પિતાનો એ પ્રથમ સ્પર્શ
ભરીને વહાલભરી ચુમી મુજ ભાલ પર
બન્યા વટવ્રક્ષ જીવન તણાં
યાદ છે મને એ બાળપણ
જ્યાં સાંપડ્યો સ્નેહ નાનકડી બહેનનો
સંગ જેના વહ્યા દિવસો હસતા રમતા
યાદ છે મને એ યુવાનીનુ પ્રથમ ચુંબન
જેને પગલે સાંપડ્યો સાથી જીવનભરનો
દિપી ઊઠી જીંદગી મારી જેના સથવારે
યાદ છે મને એ ક્ષણ, જાણ્યુ જે પળે
ઉછરી રહી નવજીંદગી મુજમા
બની ધન્ય પામી માતૃત્વ
સ્પર્શી નવચેતના મુજ હાથોમા.
શૈલા મુન્શા
૧/૧/૦૮
વરસ
Posted by shailamunshaw on 21 Jan 2008 | Tagged as: કાવ્યો
જોડાયું જે જન્મ સાથે મારા, વધતું રહ્યુ મુજ સાથે સદા
હે વરસ! કાયા પડછાયા ની માયા આપણી સદા.
કદી ન લાગ્યો ભાર તુજને,અનહદ પળોનો હિસાબ તુજ શિરે
હૈયું તારું સાગર સમું વિશાળ, શમાવે જિવન કેરી પળો બેહિસાબ.
આંખ મીચતા ચાલે રીલ, પળમાં પહોંચું બાળપણ ને તીર
વહ્યા વરસો છૂટયો સાથ સ્વજન કેરો, ન છૂટ્યો સાથ કદી તારો.
કદી ચડતી કદી પડતી, ખેલ કંઇ અવનવા ખેલાવે.
બાજીગર બની દોર હાથમા સદા રાખે.
હર પળ હર દિન લાવે નવો ઉમંગ નવી આશ જીવનમાં,
ગત વાતોને વિસરાવી કરાવે તું સંકલ્પો નવા નવા.
નૂતન વર્ષ કરું તુજ અભિવાદન
સજાવી સપના નવા નવા.
શૈલા મુન્શા
૧/૪/૦૮
કુદરત
Posted by shailamunshaw on 24 Nov 2007 | Tagged as: કાવ્યો
એક તરફ ચાંદની બીજે ચમકારા,
એક તરફ તારલા ટમટમે બીજે વીજ લીસોટા.
કુદરત કેરા ખેલ અવનવા,
હર પળ દર્શાવે રુપ નવાનવા.
એક તરફ ઢળતો સૂરજ,બીજે ઉગતો ચાંદ
એક તરફ સોનેરી સંધ્યા, બીજે ઉમડતા વાદળ ઘનેરા.
ક્યાંક છલકાતું ઘોડાપુર ને ક્યાંક પાણી કેરા સાંસા,
ક્યાંક ધરા ધખધખે, ને ક્યાંક બરફ કેરી શીતળતા.
ક્યાંક નભને ચૂમતા ડુંગરો, ને ક્યાંક પાતાળે પહોંચતી ખીણો
ખીલે ક્યાંક ફુલો રંગબેરંગી ક્યાંક અડાબીડ જંગલો.
પતંગિયા ની પાંખો રંગીલી,
જાણે મેઘધનુ કેરી છટા અનેરી.
કોણ જાણે કોણ મદારી ને કોના હાથમાં દોર,
બસ એટલું ભાસે, એતો કુદરત કેરા ખેલ.
શૈલા મુન્શા.
૨૩/૧૧/૦૭
ઝરણુ
Posted by shailamunshaw on 17 Nov 2007 | Tagged as: કાવ્યો
ખળખળ વહેતું ઝરણુ નિજાનંદ માં મસ્ત
હસતું રમતું વહે પ્રક્રુતિની ગોદમા વ્યસ્ત.
કલકલ નાદે કરે પંખી સાથે કલરવ
ખીલ્યા ઉપવને જાણે ભ્રમર કરતો ગુંજારવ.
તરસ્યા પ્રાણીઓની ભાંગે તૃષા
નહિ કોઈ આશ નહિ અપેક્ષા
ક્યાં જનમ્યું ક્યાં વિલીન થયું કોણ કરે પરવા?
મળી જે જિંદગાની વિતાવી ધરતીએ વિહરવા.
ના પર્વતનો વિયોગ ના સાગરને મળવાની ઝંખના
નિત કામ આવું સર્વને હૈયે એજ રટણા.
પ્રભુ પ્રાર્થના બસ એટલીજ મુજ હૈયા તણી
વહાવું જિંદગી સાર્થક કરી સ્વચ્છ ઝરણાં સમી.
શૈલા મુન્શા
૧૧/૧૫/૦૭
જિન્દગી
Posted by shailamunshaw on 23 Oct 2007 | Tagged as: કાવ્યો
જિન્દગી જીવતા આવડે તો જીવી જવાય છે
નહિ તો વ્યર્થ ફાંફામાં ખપી જવાય છે.
ફૂલ ને ખીલતા કોણ શીખવે છે?
પંખી ને ઉડતા કૉણ શીખવે છે?
સૂરજ ને ઉગતા અને આથમતા કોણ શીખવે છે?
રે માનવી! જરા ચોપાસ નજર તો કર
તક ઝડપતા આવડે તો ઝડપી લેવાય છે
નહિ તો વ્યર્થ ફાંફામા ખપી જવાય છે.
કરોળિયા ના જાળાં જેવી આ જિન્દગી
જાળાં ઉકેલતાં આવડે તો જીવી જવાય છે.
નહિં તો વ્યર્થ ફાંફામા ખપી જવાય છે
માનવીની ઉડાણ ચન્દ્રને તો આંબી શકી
આત્માના ઉંડાણને પામી શકાય
તો મોક્ષને દ્વાર પહોંચી શકાય છે.
નહિં તો વ્યર્થ ફાંફા મા ખપી જવાય છે
જિન્દગી જીવતા આવડે તો જીવી જવાય છે.