February 28th 2013

નથી

જીવવાની આશ મા મોત ઠેલાતું નથી,
ને મર્યા બાદ પાછું જીવાતું નથી.

ગયું બાળપણ ને બાળપણ ની મસ્તી,
કરો લાખ તમન્ના તો એ પાછું વળાતું નથી

ભલે સાગર મા હોય ભરતી ને ઓટ હરદમ,
સરી જતું એ યૌવન,કેમે કરી પાછું પમાતું નથી.

જગ કરે હાંસી તે જીરવવું છે અઘરૂં,
પી ને હળાહળ, સહુ થી શંકર બનાતુ નથી.

જીવવાની આશ માં મોત ઠેલાતું નથી,
ને મર્યા બાદ પાછું જીવાતું નથી.

શૈલા મુન્શા. તા. ૦૨/૨૭/૨૦૧૩.

February 23rd 2013

આવકાર

સવાર નો સમય હતો, પુનિત દુકાને જવા નીકળી ગયો હતો. રોજ બાર વાગે દુકાનેથી માણસ જમવાનુ ટીફિન લેવા આવે એટલે રીમા જેવો પુનિત જાય કે સહેજ વાર ચા ની ચુસકી લેતાં છાપાં પર નજર ફેરવી લે ને પછી રોજીંદા કામે વળગે. એક ની એક દિકરી નેહા કોમ્પ્યુટર એન્જિનિયર બનવા બેંગલોર ભણવા ગઈ હતી એટલે ઘરમા બે જણ, રીમા ને પુનિત. પહેલા તો રીમા પણ નિયમીત દુકાને જતી પણ છેલ્લા થોડા સમય થી કમર ના દુખાવા ના કારણે રીમા એ દુકાને જવાનુ બંધ કર્યું હતું.
રીમા નુ કોઈ કામ માં ચિત્ત ચોંટતુ નહોતું.હાથ કામ તો કરી રહયા હતા રોજની આદત મુજબ પણ નજર ફરી ફરીને મોબાઈલ ફોન પર જતી ને ઘડિયાળ ના કાંટા પર.સમય જાણે સ્થિર થઈ ગયો હોય એવું એને લાગતું. આજે નેહાનુ પરિણામ આવવાનુ હતું. નેહા એ ખાસ બેંગલોરથી ફોન કરી જણાવ્યું હતું “મમ્મા મારૂં પરિણામ બપોરે બાર પછી અમને કોમ્પ્યુટર પર જોવા મળશે માટે સવાર થી મને પાંચ પાંચ મિનીટે ફોન ના કરતી. જેવી મને ખબર પડશે કે તરત હું પપ્પા ને અને તને ફોન કરી દઈશ.”
નેહા ભણવામા ઘણી હોશિયાર હતી એટલે જ તો ફાઈનલ પરિક્ષા નુ પરિણામ આવ્યા પહેલા જ એને બેંગલોરમા કોમ્પ્યુટર કંપની મા નોકરી મળી ગઈ હતી. અત્યારે ત્રણ મહિના એને તાલીમ સાથે પગાર મળવાનો હતો પણ જેવું પરિણામ આવી જાય પછી કોમ્પ્યુટર એંન્જીનિયર તરિકે એના પગારનુ ધોરણ વધી જવાનુ હતું.
અચાનક ફોન ની ઘંટડી રણકી ને રીમાએ ફોન કાને ધર્યો. પુનિતનો ઉમંગ થી છલકતો અવાજ એના કાને પડ્યો.”રીમા, રીમા આપણી નેહા એંન્જીનિયર બની ગઈ, યુનિવર્સીટી ના પહેલા પચાસ વિધ્યાર્થી મા એનુ નામ છે તુ વાત કર, નેહા એ કોન્ફરન્સ કોલ જોડ્યો છે, હું આજે બહુ જ ખુશ છું. મારી દિકરી એ મારું નામ ઉજાળ્યું.” રીમા ની આંખમાં હરખ ના આંસુ આવી ગયા. “નેહા બેટા બસ આમ જ હમેશ જિવન ના દરેક ક્ષેત્રે આગળ વધતી રહે, અને ભગવાન તારી બધી મનોકામના પુરી કરે.વચ્ચે જ પુનિત નો ટહુકો સંભળાયો, નેહા બેટા હું ને તારી મમ્મી શનિવાર સવારની ફ્લાઈટ મા બેંગલોર આવીએ છીએ. તને મળી તારી સિધ્ધિ સાથે ઉજવશું. તારા મિત્રોને પણ એમા શામેલ કરશું. શનિવાર નીસાંજે એક મોટી પાર્ટી અને રવિવારની સવાર આપણી. બસ સાંજે અમે પાછાં મુંબઈ આવી જઈશું”
રીમા ને એ દિવસ યાદ આવી ગયો જ્યારે છ અઠવાડિયા ની નેહા ને એમણે અનાથાશ્રમ મા થી દત્તક લીધી હતી.
લગ્ન જીવન ના પાંચ વર્ષ પછી પણ રીમા ના મા બનવાની ઉમ્મીદ પુરી ન થઈ ત્યારે જીવનમાં બાળકની કમી મહેસુસ થવા માંડી.ડોક્ટર, વૈદ, દેશી નુસ્ખાં, જેણે જે કહ્યું તે બધું અજમાવી જોયું. કાંઈ પરિણામ ના આવ્યું ત્યારે રીમા ના મનમા બાળક દત્તક લેવાનો વિચાર આવ્યો, પુનિત ને વાત કરી તો એણે સાફ ઈન્કાર કરી દીધો. કોઈ અજાણ્યા બાળકને કેવી રીતે પોતાનુ માની શકાય? આમ ને આમ રકઝક મા એક વરસ પસાર થઈ ગયું. રીમાની ઉદાસી દિન પ્રતિ દિન વધતી ગઈ. છેવટે પુનિત અનાથાશ્રમની મુલાકાત લેવા તૈયાર થયો. રીમાની ઈચ્છા દિકરી દત્તક લેવાની હતી પણ પુનિત ને કહેતા ડરતી હતી, રખે ને પુનિત વિચાર સાવ માંડી વાળે તો!
અનાથાશ્રમ મા સહુથી નાનુ બાળક એક છોકરી હતી, ફક્ત છ અઠવાડિયાની. એ નાનકડી બાળકી ને જોતાં પુનિત ના મનમા શું ભાવ જાગ્યો એ ભગવાન જાણે પણ તરત જ રીમા તરફ ફરી એ બોલ્યો “રીમા આપણે આ દિકરી દત્તક લઈએ તો?” રીમા ને તો ભગવાન સદેહે મળ્યા જેટલો આનંદ થયો. પુનિતનુ મન બદલાય તે પહેલા જ રીમા એ ખુશખુશાલ ચહેરે હા પાડી અને નેહા એમના જીવનમાં આવી.
રીમા એ ફક્ત નેહાને જનમ ન આપ્યો પણ છ અઠવાડિયાનુ બાળક એટલે બાળકના બળોતિયાં બદલવા થી રાતના ઉજાગરા એ બધાં જ અનુભવોમાં થી એ પસાર થઈ. વધુ આનંદ ની વાત એ હતી કે રીમા ની ધારણા બહાર પુનિત નેહા ને નિજ જીવનમા આવકારતો ગયો. નેહા નામ પણ પુનિતની પસંદગી હતી.રાતે કેટલીય વાર ઊઠી પુનિત જોતો કે નેહા એ બળોતિયું ભીનુ નથી કર્યું ને, એનુ ઓઢવાનુ ખસી તો નથી ગયું ને.
જેમ જેમ નેહા મોટી થતી ગઈ મા ની લાડકી તો હતી જ પણ બાપની લાડકી વધુ બનતી ગઈ. એનો વિકાસ એની ભણવાની ધગશ જોઈ જ્યારે વધુ અભ્યાસ માટે બેંગલોર ની યુનિર્વસીટિ મા એડમિશન મળ્યું તો રીમાની ઈચ્છા નેહા ને દુર કરવાની ઓછી હતી પણ પુનિતે જ એને સમજાવી “રીમા આજે તો છોકરીઓ ભણવા વિદેશ જાય છે તો નેહા તો ભારતમા જ છે, જ્યારે તને મન થાય તો બે કલાકમા તું એની પાસે, માટે ચિંતા કર્યાં વગર એને જવા દે. એ જીવનમા આગળ વધે એના થી વિશેષ આપણ ને શું જોઈએ?”
આજે નેહા નુ પરિણામ આવ્યું ને રીમા ને એ દિવસ યાદ આવી ગયો જ્યારે પુનિત પોતાના હાથમાં છ અઠવાડિયાની બાળકી લઈ ઘરના દરવાજે ઊભો હતો ને હાથમા આરતી ની થાળી લઈ રીમા એમની દિકરી ને આવકારતી હતી.
આવો આવકાર કેટલાય નિઃસંતાન મા-બાપના જીવનમા આવે તો?

શૈલા મુન્શા. તા૦૨/૨૩/૨૦૧૩

Type in
Details available only for Indian languages
Settings Settings reset
Help
Indian language typing help
View Detailed Help