બીજ
બીજ એક ધરબાયું ધરતીનાં પડ મંહી,
ઘેરાયું ઘોર અંધકારે નવજીવનની આશ લઈ.
ના ખબર દિન રાતની,
ના ખબર ચાંદ સૂરજની.
મન અંતરે બસ એક અભિલાષ,
સમાયું જીવન મુજમાં હોય આશ.
ચીરીને છાતી ધરાની ખીલું બની કુંપળ,
ના ખબરને બની જાય છોડ કોમળ.
સહીને આંધી તોફાન બને વૃક્ષ એવું,
આપે ફળ મધુરાં, પક્ષીના વિસામા જેવું.
ફરી ફરીને એજ ક્રમ, ફળમાંથી બીજ;
ધરબાતું એ ધરતીનાં પડ મહિં નિજ.
ક્રમ માનવજીવનનો એવો,
ગર્ભમાં વિકસે એક જીવ જેવો.
જન્મ મરણના લેખાંજોખાં,
લખચોરાસીના ફેરાં એવા.
શૈલા મુન્શા તા.૧૦/૧૫/૧૦
કુદરતના ક્રમની સુંદર અભિવ્યક્તિ.
Comment by devika dhruva — October 17, 2010 @ 2:45 am