February 2nd 2011

એક પરિવાર છે ..

એક પરિવાર છે .. આ પરિવારના લોકો વરચે બહુ ઓછા મતભેદ થાય છે .

આ પરિવારના એક વડીલને કારણ પૂછ્યું . તેણે સરસ વાત કરી .

એ વડીલે કહ્યું કે , અમારા પરિવારમાં દરેક વ્યકિતને બે વાત શીખવવામાં આવે છે .

એક , નાના હોય તેને પ્રેમ કરવો . બે , મોટા હોય તેનો આદર કરવો .

ઘરની દરેક વ્યકિત આ વાત સારી રીતે સમજે છે અને એ રીતે જ વર્તન કરે છે .

આ બે નિયમથી બધા લોકોની અપેક્ષા સંતોષાઈ જાય છે .

એ વડીલે કહ્યું કે ઘર હોય કે કામ , જો દરેક વ્યકિતનો રોલ ડિફાઇન હોય તો પછી વાંધો ન આવે . મારે શું કરવાનું છે ? મારી કેટલી જવાબદારી છે ?

એટલું જો માણસ સમજી જાય તો તેને વધુ મુશ્કેલી પડતી નથી .

તકલીફો ત્યારે જ ઊભી થાય છે જયારે માણસ બીજાના કામમાં ચંચુપાત કરે છે .

આપણે મોટા ભાગે બીજાના કામ ઉપર નજર રાખીએ છીએ .

ઐણે આ ખોટું કર્યું . આવું કરીને એણે યોગ્ય નથી કર્યું .

બહુ ઓછા લોકો પોતાના કામ ઉપર નજર રાખે છે .

મેં કર્યું એ બરોબર છે ? હું જે કરું છું એ મને શોભે છે ?

આ જવાબો જો માણસ મેળવી શકે તો ઘણા બધા સવાલો હલ થઈ જાય .

આપણે બીજાનો ચોકી પહેરો કરીએ છીએ અને આપણી જાતને રેઢી મૂકી દઈએ છીએ .

કોઈ કામ નાનું નથી . કોઈ કામ મોટું નથી .

સમજવા જેવી વાત એક જ છે કે દરેક કામ મહાન છે .

દરેક કામનું મહત્ત્વ છે અને દરેક કામ જરૂરી છે ..

એક બોલ્ટ નીકળી જાય તો આખું મશીન તૂટી પડે .

બોલ્ટ દેખાવમાં ભલે સાવ નાનો રહ્યો પણ તેનું કામ

બે વસ્તુને જોડી રાખવાનું છે .. આપણે એ બોલ્ટની

એટલે કે નાના વ્યકિતની કદર કરીએ છીએ ?

તમારી ઓફિસમાં કે દુકાનમાં જે વ્યકિત નાનાં મોટાં કામ કરે છે

એ ન હોય તો શું થાય તેનો તમે કોઈ દિવસ વિચાર કર્યોછે ?

ઘર હોય , નોકરી – ધંધો હોય કે સમાજ હોય , બે વાત યાદ રાખવી જોઈએ .

એક તો દરેકના કામનો આદર કરો અને બીજું દરેકને પોતાનું કામ કરવા દો .

સાથો સાથ તમે એ જ કરો જે તમારે કરવાનું છે ..

અમદાવાદના ભરતકુમાર ભગતે પોતાના જીવનની એક વાત સરસ

રીતે લખીને ઇ – મેલથી મોકલી છે . આજથી ૧૪ વર્ષ પહેલાની વાત છે .

ભરતભાઈનો પુત્ર રાજિત બીમાર પડયો .

ડોકટરે નિદાન કર્યું કે રાજિતને મેનેન્જાઇટિસ છે .

બીમારીના કારણે રાજિતની આંખો નબળી પડી ગઈ હતી .

એવો ડર હતો કે કદાચ રાજિતની આંખો કાયમ માટે ચાલી જશે .

ભરતભાઈ અને તેમનાં પત્ની જાગૃતિબહેન સતત ચિંતામાં રહેતાં હતાં .

રાજિતને બતાવવા ભરતભાઈ દવાખાને ગયા .

ખાનગી દવાખાનાના વેઇટિંગ લોન્જમાં બેસી ભરતભાઈ પોતાનો વારો

આવવાની રાહ જોતા હતા .

એવામાં એક અપંગ અને અણસમજુ દેખાતો બાળક દવાખાનામાં ઘૂસ્યો .

તેના હાથમાં અગરબત્તીનાં પેકેટ્સ હતાં . તે બધાને પૂછવા લાગ્યો કે અગરબત્તી લેવી છે ?

બાળકને જોઈને રિસેપ્શન કાઉન્ટર ઉપર બેઠેલા માણસે રાડ પાડી .

તું પાછો આવી ગયો ? ચાલ બહાર નીકળ .

તને ના પાડી છે તો પણ ચાલ્યો આવે છે .

બહુ ખરાબ રીતે તેણે બાળકને તતડાવ્યો .

ભરતભાઈએ એ બાળકને પૂછ્યું , તને આટલી ખરાબ રીતે ખખડાવે છે

તો પણ તું શા માટે અહીં આવે છે ?

અણસમજુ દેખાતા એ બાળકે મોટી વાત કરી દીધી .

બાળકે કહ્યું કે , હું મારું કામ કરું છું અને એ તેનું કામ કરે છે .

મારું કામ છે અગરબત્તી વેચવાનું , એટલે હું અગરબત્તી વેચું છું .

તેનું કામ છે મને કાઢી મૂકવાનું એટલે એ મને કાઢી મૂકે છે .

બાળકે વાત આગળ વધારી . તેણે કહ્યું કે હું અપંગ છું .

ગઈકાલે મારે ઘરે જવામાં મોડું થયું . ઘરે પહોંરયો ત્યારે મારી મા રડતી હતી .

મેં તેને પૂછ્યું તો કહ્યું કે , તારી ચિંતા થતી હતી . તને કંઈ થઈ જાય તો ?

બાળકે તેની માને કહ્યું કે એ કામ તારું નથી .

તું ઘરનું ઘ્યાન રાખે છે , બધા માટે જમવાનું બનાવે છે .

તારા બદલે હું જમવાનું બનાવું તો તને ગમે ? ના ગમે ને ?

મારી ચિંતા કરવાનું કામ ભગવાનનું છે . ભગવાનનું કામ ભગવાનને કરવા દે ને .

ભગવાનના કામમાં દખલ કરીશ તો ભગવાનને પણ નહીં ગમે !

ભરતભાઈ કહે છે કે એ બાળક તો આટલી વાત કરીને ચાલ્યો ગયો

પણ મને આખી જિંદગી કામ લાગે એવો પાઠ શીખવાડી ગયો .

હું સાવ હળવો થઈ ગયો . મને વિચાર આવ્યો કે

હું દીકરાની ચિંતા ખોટી કરું છું .. એ મારું કામ નથી .

મારું કામ તો છે તેને બેસ્ટ ટ્રીટમેન્ટ અપવવાનું ,

તેનું જતન કરવાનું અને તેને પોતાના દર્દમાં રાહત થાય તેવા પ્રયત્ન કરવાનું .

હું મારું કામ કરું અને બીજું કામ જેનું છે એના ઉપર છોડી દઉ .

ભગવાને તેનું કામ કર્યું .

મારી બહેન પારુલ ગાંધી દ્વારા ઈ-મૈલ મા મળેલ સુંદર લેખ જે સરળ અને સહજ જીવન જીવવાની જડી બુટ્ટી શીખવાડે છે.

No Comments »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a comment

Type in
Details available only for Indian languages
Settings Settings reset
Help
Indian language typing help
View Detailed Help